De kracht van stiltes

Tijdens het oefenen van uitdagende gesprekken komt het ECHT altijd weer ter sprake. De kracht van een stilte! Het klinkt misschien tegenstrijdig. Je bent in gesprek en je wordt stil. Het moet niet gekker worden toch? Maar, denk met me mee. Stel, je brengt iets ter sprake bij iemand. Je bent het niet eens met iemand, je wilt iemand feedback geven, je wil een concrete afspraak maken met iemand.. verzin het. Wat er in de praktijk vaak gebeurd is dat als het 'spannende' gezegd is, we blijven praten. Om bijvoorbeeld datgene wat we gezegd hebben, te verzachten. Want het is inderdaad spannend! Ik zal een relatief simpel feedback voorbeeld geven: 'Ik werk hier nog niet zo lang en toen ik je gisteren een vraag stelde omdat ik het klant-systeem nog niet helemaal doorheb, gaf je aan geen zin en tijd te hebben om me daarmee te helpen. Daardoor voel ik me nu bezwaard als ik een vraag heb'. Kan een mooi voorbeeld uit de praktijk zijn toch? Wat er dan vaak gebeurd is dat we verder gaan praten. Verder met mijn voorbeeld: 'Ik snap wel dat je het ook druk hebt hè en de andere collega's ook. Maar ik moest vandaag een klant bellen en toen had ik het nummer niet. Maar, ik ben er intussen achter hoe het werkt dus het is even opgelost hoor'. Doordat je verder praat boet datgene wat je wil zeggen in aan kracht. Kijk het voorbeeld nog eens door, denk het laatste deel weg maar voeg toe aan het eerste deel: 'Kun je mij hierin begrijpen?' En dan gevolgd door een stilte! Ik kan je verzekeren dat het dan een heel ander gesprek wordt dan wanneer je doorgaat met praten. Je bent dan echt in gesprek met de ander, door een stilte. Door die stilte zal de ander reageren op jouw laatste vraag. En dat is wat je wil, elkaar begrijpen! Het lost niet alles op EN tegelijkertijd blijf je wel in verbinding.